WijkJury Amersfoort bezoekt Triple Vision van Kalpanarts in Theater Lieve Vrouw

Op 19 december 2025 bezocht WijkJury Amersfoort Triple Vision van Kalpanarts in Theater Lieve Vrouw

Dit is wat de juryleden van het drieluik vonden:

Rebecca: “Goede dans behoeft geen krans”. Voorafgaand aan de drukbezochte voorstelling is er van alles te beleven. Er zijn drie tarotkaarten ontworpen met allerlei tekst en deze staan groot afgebeeld met QR-codes in de lobby. Ook kan je een kaart meenemen en is er nog een introductie te lezen.  De vele informatie is best leuk, maar ik vraag me af: is het een afleidingsmanoeuvre voor een mindere voorstelling? Ik leerde van mijn aangetrouwde vinoloog-oom dat je wijn juist niet moet kiezen op de prachtige etiketten, daar zit juist de mindere wijn in. Drie optredens dus, met als eerste “Tara”, een combinatie tussen traditionelere dans en rockende basgitaar. Dat werkte voor mij gewoon niet. Het dwingende, harde geplong van de bas ging amper een verbinding aan met de sierlijke en krachtige dans. Sommige vormen herkende ik: de vogel Garuda, het rijdier van Shiva. Prachtig verbeeld door Indu Panday. Ik betrapte mezelf erop dat ik op mijn horloge keek en dacht: “Oh nee als we dit niet nog twee keer mee gaan maken…” Het duurde even voor het podium afgebouwd was, vlak voor onze voeten op rij 1. En daar doemde Laila Gozzi uit het donker op om “Whisper” te dansen. Een krachtig stuk vol ongemak en pijn, worsteling en ademnood. Zo rauw en gespannen, ongelofelijk wat deze danser neerzet! Ik genoot van iedere oncomfortabele seconde, me identificerend met haar levensgevecht. Klaar voor nummer drie: “Fluid”, gedanst door Jan Schellekens met zang door Shashwathi Jagadish. De openingsscène zette de transcendente toon:  in warm duister-licht ontwaakt de dans. De (break-) dans van Jan wordt naar een hoger plan gezongen door dromerige en soms klagende toon van Shashwathi’s stem. Voor mij is de dans te herhalend, de afhankelijkheid van de magische zang is groot. Alhoewel ze als duo beter werken dan de eerste dans komt de verbinding niet goed tot stand. Alhoewel ik ook echt genoten heb van de optredens – vooral van “Whisper” ga ik die avond naar huis met een wat onbevredigend gevoel. Ondanks de fantastische dansers en de prachtige zang voelt het geheel nèt niet geslaagd. Doe weg die krans en doe meer met de prachtige dans! 

Frank: Natuurlijk had ik me voorbereid en gelezen dat ‘Kalpanarts dans maakt die schuurt en raakt, die vragen oproept zonder meteen antwoorden te geven’. Dat laatste klopte overigens wel: na afloop moest ik héél erg nadenken over wat ik nu eigenlijk gezien had…. Eigenlijk vind ik het nu nog steeds moeilijk om te vertellen waar we naar gekeken hebben. Het is een verhaal dat vanuit drie perspectieven verteld wordt. Maar het is mij niet gelukt om te doorgronden hoe dans iets kan zeggen over wie we zijn en wie we kunnen worden….  De muziek, met name de basgitarist,  kwam niet lekker bij mij binnen. Het dansen was mooi maar tegelijkertijd was het volgens mij heel veel improvisatie en dat vond ik minder aansprekend. Het was een bijzondere ervaring maar ik moet wel bekennen dat ik het lastig vind om de diepere boodschap van deze voorstelling te begrijpen. 

Monique: Een half uur voor aanvang was de Wijkjury uitgenodigd om bij elkaar te komen in de foyer van de Lieve Vrouw. Fijn om elkaar weer te zien, we worden al echt een team.
Bij de deuren naar de theaterzaal stonden tafels met drukwerk over de groep Kalpanarts en drie afbeeldingen van Tarotkaarten, waarvan we er 1 mochten uitkiezen. Ik werd extra nieuwsgierig omdat ik dacht dat die door ons gekozen tarotkaarten onderdeel van de voorstelling zouden worden, maar dat gebeurde niet. Waarom werden ze dan eigenlijk uitgedeeld ? en ook op een nogal nadrukkelijke manier? Er was geen tijd om de informatie rustig op te nemen, deels door tijdgebrek en deels door de niet goed leesbare tekst en het zaallicht dat op 50% stond. Eigenlijk, nadat ik alle publiciteitsmateriaal nauwgezet heb doorgenomen, begrijp ik dat die tarotkaarten correspondeerden bij de drie dansstukken. Wat de verbinding precies was, werd me overigens niet duidelijk. Wat jammer dat er geen inleiding was, dat had het kijken naar de drie stukken misschien begrijpelijker gemaakt. Nu zaten we verdwaasd in het halfduister en waren naarstig op zoek naar het Wat? Hoe? en Waarom? van deze 3 stukken.
Het eerste deel heette ¨Tara¨. De danseres begon traag en langzaam met arm en handbewegingen, die vond ik fascinerend: een soort ´uitschuifarmen´ die bijna onafhankelijk van haar lichaam een eigen leven leidden. Voor mij ging  van die langzame, trage sierlijke bewegingen een grote kracht en schoonheid uit. Ook het voetenwerk van de danseres, het stampen  en het geluid van die kletsende voeten op de grond vond ik prachtig. Die betovering werd voor mij verbroken toen de gitarist naar rockmuziek overging.
Het tweede stuk heette ¨Whisper¨ ( fluistering) maar was bepaald niet ´fluisterend´ verlegen of subtiel. Integendeel.  De danseres had een heftig bewegingspatroon, met veel contracties in het buik- en bekkengebied. Ze lag ook regelmatig wijdbeens op het extra  podiumpje dat frontaal en dicht op het publiek stond. De danseres was vrijwel naakt op een dunne bodystocking na en  daarbij droeg ze een ragfijn kort bloesje. Door dat bloesje kwam het accent nog sterker op haar ´naakte´ onderlichaam te liggen. Het leek alsof de danseres zichzelf moest openscheuren en zich van iets moest bevrijden. Ik kreeg de indruk van een complete bevalling, maar dan zonder de blijheid of opluchting van de geboorte. Want ineens besloot de danseres ermee te stoppen en weg te lopen, ons in verwarring achterlatend.  Toen ik haar na afloop sprak en haar naar het waarom van dit einde vroeg, zei ze dat een bewuste keuze was. In eerste instantie dacht ik door de heftigheid en de naaktheid te maken te hebben met een mythische geboorte  van een god of godin met de danseres ´als medium tussen de goden en de mensenwereld, dus een soort ´slachtoffer´. Maar dat bleek dus niet zo te zijn, want ze kon zelf besluiten om ermee te stoppen. Door haar opmerking  voelde ik me bekocht.
Het derde deel heette ¨Fluid¨. Dat toneelbeeld met een enkel ´olielampje´ en lichtsnoer op de grond als ´drempel´ beviel me erg. Ik associeerde het met een avondstemming in een tempelcomplex . De zangeres had een schitterende stem en zag er prachtig uit en de danser werd door de zang betoverd, zoals Odysseus ooit door de sirenes. Zijn bewegingspatroon kwam uit breakdance en acrobatiek en die combinatie vond ik mooi. Ook de eenvoudige smaakvolle kleding ( een soort sarong) van de zangeres op blote voeten vond ik prachtig. Een groot contrast met het stuk ervoor. Ik kreeg het na verloop van tijd wel met de mannelijke danser te doen, in die zin dat hij een willoos wezen leek zolang de vrouw zong. De vrouw bewoog niet maar hield hem door haar zang gevangen. Gek genoeg weet ik niet meer hoe het stuk eindigde. Ging het licht uit? De uitgebreide informatie in het programmaboekje herkende ik niet terug in de dansen. De overgave waarmee de dansers hun lichaam inzetten als communicatiemiddel pakte me en ontroerde me. Toch bleef ik na afloop met drie brokstukken zitten die geen geheel geworden waren. En hoewel ik graag uitgedaagd word om zelf na te denken, was deze voorstelling wel een hele grote uitdaging. 

Sieto: Ik was erg benieuwd naar deze voorstelling. Mijn ervaring met dans is er niet. En ik ben er nooit warm van geworden, al begon daar de laatste tijd langzaam wat in te veranderen door stukjes op televisie. Hierdoor was ik wel nieuwsgierig geworden.  Ik zat voorste rij. Dit leek mij een voordeel voor een goede beleving. Het decor was eenvoudig. Alleen aan de zijkanten zwarte gordijnen en wat lampen. Er stond een box en er hing een snoer, bellen. Het begon met een bassist en een danseres. De bas klonk met tijden leuk. Soms met Indiase klanken, soms pure rock. De danseres raakte mij niet. Ik dacht dat het een lange avond zou worden. Daarna werd er een tafel neergezet op een meter afstand van mij. De zijkanten hadden een lichtgevende balk. De muziek begon met wat klanken waarop de danseres begon te dansen op de tafel. Dit was het beeld wat ik voor me had en wat mij het vooroordeel gaf van dat dans niet mijn ding was. Toch gebeurde er wat. De intensiteit van de danseres en de beheersing van elk spiertje veranderde mijn beeld. Ik vond de dans intens en de muziek werd steeds opzwepender. De 3e dans was een man met een zangeres. Zij zong mooi in een Indische taal. De danser leek een moderne soort hiphop dans te doen. Hij draaide om de zangeres heen en soms was er een interactie. Ik snapte alleen het verhaal niet. Het was aangenaam om naar te kijken maar ik had niet hetzelfde gevoel als bij de 2e danseres. De sfeer was vooral door de zang mooi. Na de voorstelling komt de bedenker en naamgever van het gezelschap Kalpana Raghuraman naar voren voor een nagesprek met de hele zaal. Ze geeft wat toelichting.  De enige uitleg die ik snapte was over Kali van de 2e danseres. Die slaat op de falende medische wereld. Wat de danseres aan den lijve ondervonden heeft. Waardoor ze zoveel van haar gevoel in de dans kan leggen. Terugkijkend op de avond viel het me mee. Zou ik er zelf voor kiezen om naartoe te gaan? Dat denk ik niet. Maar heb een bijzondere avond gehad.

Gerda: De stukken hebben Indiase invloeden. Het eerste stuk vond ik oersaai en veel te lang duren. Een jongen speelde op een elektrische gitaar en een meisje danste er omheen. Het 2e stuk vond ik niet om aan te zien. Een meisje met te strakke kleding,  die allerlei vreemde, rare bewegingen maakte. Het 3e stuk was het minst slechte. Het meisje in mooie Indiase kleding danste en zong mooi. De jongen kon erg goed dansen. Na afloop kwam de maakster, Kalpana Raghuraman van dit stuk het podium op. Zij is artistiek directeur en choreograaf en heeft samen met nog een vrouw dit stuk bedacht. Zij gaf enige toelichting op hetgeen we gezien hadden. Haar uitleg en visie maakte veel duidelijk. Daarnaast kon er vanuit de zaal ook gereageerd worden. Ook met uitleg vond ik het helaas nog steeds niet goed. 

Gert: Triple Vision is een moderne dansvoorstelling met Indiase wortels in 3 bedrijven. Het 1e bedrijf is een man die psychedelisch elektrische basgitaar speelt en een vrouw die er omheen danst. Ze maakt bewegingen die door 20 dansers synchroon in Bollywoodstyle absoluut indruk zouden maken. Ik hoop dat het 2e bedrijf interessanter wordt.  Interessant wordt het zeker, maar niet per se op een positieve manier. Het 2e bedrijf is een vrouw alleen die in woeste bewegingen allerlei emoties uitbeeldt die mij doen denken aan ziekte, pijn, een bevalling en een algeheel misnoegen. Dit alles op vervreemdende klanken die op den duur uitmonden in opzwepende geluiden die aan muziek doen denken. Waarom kijk ik naar deze gruwelijke performance?
In het 3e bedrijf dansen een vrouw en een man met elkaar, in een  acrobatische worsteling, de muziek (niet live) erbij is nu veel beter te pruimen, en de dans eindigt met abstracte, maar melodieuze zang van de danseres.
Hierna is er een kort nagesprek met de hele zaal door de artistiek leider van het gezelschap, hierin wordt duidelijk dat de 2e performance is gebaseerd op de ervaringen van de danser met ziekte en onbegrip van het medische circuit. Als we deze informatie vooraf hadden gekregen had ik wellicht meer begrip gehad voor de performance. Ik heb de voorstelling beleefd met verbijstering en afschuw, ik neem aan dat de makers iets anders willen overbrengen dan schoonheid en vermaak, maar waarom zo vreselijk serieus? Bij het slotapplaus bleek dat de 5 dansers wel in staat waren tot een glimlach.

Angelique (oudlid): Een bezoek aan Triple Vision in theater Lieve Vrouw staat garant voor een bijzondere avond. Het begint eigenlijk al bij de entree waar je een uitgebreid programmaboekje en een bijzondere spirituele kaart krijgt met een mooie reflectievraag. Dat zet direct aan tot denken, dus belooft wat! En dat klopt, tijdens de voorstelling krijg je drie uiteenlopende dansen voorgespiegeld. En eigenlijk denk je bij al die dansen, wat zie ik hier eigenlijk en wat voel ik hierbij? Kort samengevat was het boeiend en gruwelijk tegelijk. Je ziet een voorstelling die duidelijk met veel liefde en toewijding wordt gemaakt en gedanst. Gedreven dansers en muzikanten, prachtige kostuums en mooie bewegingen en synergiën tussen dans en muziek. Soms opzwepend, soms verstillend, verbijsterend, onbegrijpelijk en soms wellicht een beetje saai. En je ziet een voorstelling met een bijzondere technieken van dans die in veel gevallen pijnlijk lijken, om uiterste (in)spanning vragen en soms ook bijna te erg zijn om naar te kijken. Dansen met een vlecht als middelpunt, aanhoudend mee stampen op de maat van de muziek, onhoudbare spanning in vingers en handen. Dat kunst soms schuurt is hier duidelijk het geval. Is het daarmee een aanrader? Die vraag vind ik moeilijk te beantwoorden. Zelf heb ik het als een bijzondere avond ervaren omdat je toch op veel manieren geprikkeld en geïnspireerd wordt. Ik heb achteraf echt nog wel even de tijd genomen me in de voorstelling te verdiepen. Tegelijkertijd vond ik het soms wreed en daarmee niet prettig. Dus ja, is het dan een aanrader? Toch wel denk ik, want al met al vind ik het toch heel bijzonder dat een dansvoorstelling deze emoties weet op te roepen. Ga Triple Vision dus bekijken!

Suzan (te gast): Ik vond het erg mooi om te zien, de danstechnieken die ze opvoerden waren prachtig. Bij Tara vond ik de rockgitaar muziek niet echt passen bij de Indiaanse danseres. Dat was jammer want ik werd van het gehele optreden afgeleid. Voelde aan als twee losse optredens tegelijk. Bij Whisper was is compleet flabbergasted over de danseres. wat een emotie straalde zij uit en wat een lichaamsbeheersing en dat op een podium van ik denk 2×2 meter!! wauw!! Bij Fluid waren de dansers in balans, ze vulden elkaar mooi aan met hier weer bijzondere dansstijlen door elkaar, zoals een stukje breakdansen.  Zelf hou ik erg van dansen en vond het bijzonder om het allemaal mee te maken met de jury van Amersfoort!

Hatice: Het eerste dansstuk maakte meteen indruk door het roffelende voetenwerk, waarbij de danseres bellen om beide enkels droeg. De precisie en het uithoudingsvermogen waarmee zij dit uitvoerde, vond ik bewonderenswaardig en technisch zeer sterk. Tegelijkertijd duurde dit onderdeel voor mijn gevoel te lang. Op een gegeven moment had ik genoeg van de bijbehorende muziek; die werkte voor mij eerder loom makend dan meeslepend, waardoor mijn aandacht verslapte en ik zelfs wat slaperig werd.
Het tweede stuk, Whisper, maakte opnieuw indruk, vooral door de mooie en krachtige bewegingen van de danseres. Sommige momenten waren echt prachtig en intens om te zien. Tijdens de voorstelling ontging mij echter het verhaal. Pas later begreep ik dat zij met haar dans een persoonlijke strijd binnen het medische zorgsysteem tot uiting bracht. Met die kennis had ik het stuk waarschijnlijk anders ervaren. Het derde en laatste dansstuk is helaas volledig langs mij heen gegaan. Dit had alles te maken met mijn vermoeidheid van die avond.
Al met al vond ik Triple Vision een unieke theatervorm met zichtbaar vakmanschap en een sterke artistieke visie. Eerlijk gezegd is deze vorm van dans niet helemaal aan mij besteed. Zeker niet op een moment waarop mijn concentratie beperkt was. 🙂

Liesbeth: Het was een prachtige avond, de stad was helemaal in kerstsfeer en de kerstmannenloop ging net van start, net zoals mijn Kerstvakantie. De avond liep helaas anders af want mijn enthousiasme verdween volledig tijdens de voorstelling….. Brede thema’s zoals identiteit, traditie versus moderniteit, lichamelijkheid en persoonlijke ervaringen stonden centraal in het drieluik van dans.
Helaas heb ik zelf niets van bovengenoemde symboliek en bombastische bijbehorende teksten ervaren. Vooral “Whisper” vond ik vreselijk en daar kreeg ik zelfs een gevoel van walging over me. Een vrouw die in een huidkleurige onderbroek theatrale en sterk overdreven “dansen” uitvoert kan wat mij betreft beter acrobaat in het circus worden, want lenig was ze zeker. En wellicht is het een cultuurgap, maar ondanks dat er ook veel geld en effort is gestoken in de marketing van deze voorstelling; podcast, boekjes, zelfs eigen tarotkaarten, QR-codes, een nietszeggend gesprek achteraf etc. etc. kon de voorstelling mij niet snel genoeg voorbij zijn. Ik vind het ook bizar dat er zoveel uitleg en marketing nodig is om de achtergrond van een dansvoorstelling enigszins duidelijk te maken. Deze vorm van danskunst staat in ieder geval mijlenver bij mij vandaan. Maar niet getreurd, want dat is ook het bijzondere van de Wijkjury; Jacob Lawrence (zie eerdere reportage Kunsthal KAdE) heeft mij diep geraakt en heel veel inzicht gegeven. Voor Triple Vision moest ik de tekst van ver halen omdat ik de voorstelling zo snel mogelijk wilde vergeten. Soms is een voorstelling een schot in de roos en soms niet.