WijkJury Amersfoort bezoekt Piaf in Theater Flint

Op zaterdag 10 oktober 2026  bezocht WijkJury Amersfoort de voorstelling Piaf van de Theater BV  van in Theater Flint. Na afloop was er geweldig nagesprek met vlnr op de voorste rij Julia Berendse, David van den Tempel, Hein Gerrits en Suzan Seegers.  Lees  onder de foto wat er aan voorafging en hoe de juryleden de voorstelling beleefd hebben.

Steef: Gegrepen door de ongelooflijke prestatie van de hele cast van “Piaf”, maar in het bijzonder van Suzan Seegers, ben ik direct erna (zondag) in het leven van Edith Piaf gedoken. Suzan Seegers kroop zo in de huid van Piaf, dat ik bijna het gevoel had dat ik naar een hologram van Piaf zat te kijken. De zang was werkelijk formidabel, maar ook haar mimiek was ongeëvenaard. En tenslotte de karakteristieke zwarte jurk, wie kent Piaf niet op deze wijze. Eén scene staat nog steeds op mijn netvlies, en dat is het moment dat zij met haar grote liefde belde.  Ze had op dat moment een relatie met bokslegende Marcel Cerdan.  Gebruikmakend  van de breedte van het podium stond zij rechts in de spotlight te bellen met uiterst links haar geliefde Marcel Cerdan. In haar verbeelding kwamen zij vervolgens in het midden van het podium samen, het was zo ontroerend. Haar mimiek in de spotlight was niet van die van de echte Piaf te onderscheiden.  Edith Piaf had vanuit New York haar geliefde Marcel overtuigd om zijn vliegangst te negeren en een vlucht te nemen van Parijs naar New York om sneller bij elkaar te kunnen zijn. Met dank aan Google weet ik nu het volgende:
Oorspronkelijk plan: In oktober 1949 wilde Cerdan per boot naar New York reizen om zich voor te bereiden op een revanche gevecht tegen Jake LaMotta. De omslag: Zijn minnares, de beroemde zangeres Edith Piaf, miste hem echter zo intens dat ze hem smeekte om de boot te annuleren en het vliegtuig te nemen, zodat hij sneller bij haar in New York zou zijn. Het noodlot: Cerdan gaf toe aan haar verzoek en boekte op het laatste moment een vlucht. In de nacht van 27 op 28 oktober 1949 stortte deze Lockheed Constellation van Air France neer op de Azoren. Alle 48 inzittenden, onder wie de toen 33-jarige Cerdan, kwamen hierbij om het leven.
Na afloop hebben we 4 van de 5 castleden vragen mogen stellen.  Dat voelt dan onwerkelijk na zo een ongelooflijke goede vertolking van Edith Piaf. Extra indrukwekkend was het feit dat we op de sterfdag van Edith Piaf deze voorstelling in de Flint mochten meemaken.

Annemiek: Kippenvel, een geweldige cast en een verhaal dat onder je huid kruipt. Ik kende Edith Piaf van twee liedjes. Ik herinner me vroeger een clip op tv te zien van een klein vrouwtje in een zwarte jurk. Ik wist dat ze geen makkelijk leven had gehad en te vroeg was overleden. Ik heb haar graf nog bezocht in Parijs. Ik wist dus wel een beetje wie ze was. Maar door deze voorstelling, haar verhaal, haar liedjes zo intens te voelen, ben ik echt een beetje verliefd op haar geworden. En op Suzan Seegers. En op Hein, Julia, David en Job. De kracht van deze voorstelling zit voor mij vooral in de cast, de muziek en de rauwe emoties die het levensverhaal van Edith Piaf met zich meebrengt. Het decor is erg sober, waardoor het verhaal echt verteld wordt door de cast. Het is geen moment onduidelijk waar ze zijn of wie ze zijn in het leven van Piaf. Job Bovelander, Hein Gerrits, Julia Berendse en David van den Tempel dragen het verhaal als meerdere karakters in de herinneringen. Op het moment dat bijvoorbeeld David zijn jas uittrekt en verandert van De Engel naar de minnaar, twijfel je geen moment aan wie er nou met Piaf zingt. Zo ongelooflijk knap! Suzan Seegers is oprecht indrukwekkend als Piaf. Ze weet niet alleen haar stem, maar ook haar kwetsbaarheid, eigenzinnigheid en levensdrang met power neer te zetten. Als driejarige en als veertigjarige is zij even overtuigend. De Franse chansons bezorgden me meerdere keren kippenvel, ook al is mijn Frans vrij beperkt. Je voelt de pijn achter de muziek, zonder dat Piaf alleen maar een tragische vrouw wordt. De emotionele intensiteit ligt hoog. Daardoor verlies je geen moment de aandacht en boeit het verhaal van begin tot eind. De cast maakt van Piaf veel meer dan een reeks bekende chansons of een navertelling van een bewogen leven. Het is een krachtige, muzikale voorstelling die nog dagen blijft nazinderen. Dit is een voorstelling waar ik graag nog een keer heen zou gaan. En dan nog een keer, en dan nog een keer. 

Ineke: Na een leven vol drank, drugs en mannen overlijdt Édith Piaf. Precies op dat moment begint deze bijzondere musical. In verwarde toestand komt de zangeres weer tot leven en ontmoet ze vier bijzondere karakters: de Engel, de Duivel, de Nar en de Dood. Waar waren zij tijdens haar leven?Op belangrijke momenten in haar leven trekt Édith tarotkaarten, die haar nieuwe inzichten geven en haar confronteren met haar verleden.Ik was erg onder de indruk van de zang en de liederen. In eerste instantie dacht ik zelfs dat Édith Piaf werd geplaybackt, maar niets bleek minder waar. Wat een geweldige zangprestatie! In het begin moest ik wel even wennen aan het vele gevloek. Tijdens het nagesprek met de cast hebben we het daar ook over gehad. Édith Piaf had een ruig leven en haar directe, grove taalgebruik hoorde echt bij haar persoonlijkheid. Door de toelichting van de cast begreep ik beter waarom dit zo nadrukkelijk in de voorstelling naar voren kwam. Het gesprek met de cast was ontzettend fijn. Vier van de vijf hoofdrolspelers waren aanwezig. Het was erg verhelderend om met hen van gedachten te wisselen en meer inzicht te krijgen in hun keuzes en de manier waarop zij deze bijzondere voorstelling vormgeven. Al met al vond ik het een fantastische en indrukwekkende musical, met prachtige zang, sterke vertolkingen en een verhaal dat je meeneemt in het bewogen leven van Édith Piaf. 

Hatice: Wat een indrukwekkende voorstelling! De muziek was schitterend en bracht het bewogen leven van Édith Piaf op een prachtige, maar tegelijkertijd aangrijpende manier tot leven. Bijzonder vond ik de opzet van de musical, waarin vier tarotkaarten steeds opnieuw worden gelegd om Piafs leven te herbeleven; de engel, de dwaas, de duivel en de dood.  Elke kaart staat symbool voor een andere kant van haar turbulente bestaan; van haar uitzonderlijke talent, creativiteit en grote successen tot haar destructieve relaties, verdriet en verslavingen. De rol van Piaf werd fantastisch gespeeld. In het begin zagen we de jonge Piaf, vol energie en levenslust. Naarmate het verhaal vorderde, zagen we haar aftakelen tot de zieke, door reuma en verslaving getekende vrouw aan het einde van haar leven. Vooral de manier waarop de speler haar veranderende lichaamshouding en bewegingen uitbeeldde, vond ik indrukwekkend. Je zag haar ouder, zieker en kwetsbaarder worden. Zo overtuigend en met zoveel gevoel gespeeld! Echt schitterend gedaan. Ook vond ik het ontzettend knap hoe slechts vier spelers het hele verhaal wisten uit te beelden. Door simpelweg een mantel aan of uit te doen, wisselden ze van rol. Dat gebeurde zo vanzelfsprekend en overtuigend dat je als toeschouwer moeiteloos meeging in het verhaal. Alle vier de spelers hebben dit fantastisch gedaan. Wat mij persoonlijk het meest raakte, was het verdriet en schuldgevoel dat Piaf met zich meedroeg na de dood van haar geliefde, die voor haar het vliegtuig nam en daarbij om het leven kwam. Het idee dat ze morfine gebruikte om hem in haar herinneringen weer dichtbij te kunnen voelen, vond ik bijzonder aangrijpend. Wat moet het moeilijk zijn geweest om met zo’n groot verlies en schuldgevoel verder te leven. Een klein minpunt vond ik dat er geen Nederlandse vertaling werd weergegeven bij de Franse liedjes. De muziek was prachtig, maar juist omdat de liedjes zo’n belangrijk onderdeel vormen van Piafs levensverhaal, had ik graag willen begrijpen wat er precies werd gezongen. Een vertaling had voor mij meer diepgang gegeven en de emotionele betekenis van de teksten nog sterker naar voren laten komen. Achter de wereldberoemde stem en de schitterende muziek schuilde een vrouw die, ondanks haar grote successen, ook veel pijn, verdriet en eenzaamheid heeft gekend. Dat besef maakte de voorstelling voor mij extra bijzonder. Een prachtige combinatie van schitterende muziek, indrukwekkend spel en een aangrijpend levensverhaal. Een voorstelling die niet alleen indruk maakt, maar je ook laat nadenken over de mens achter de artiest. Ik heb er echt van genoten en zal deze musical niet snel vergeten! 

Diana: In de musical trekt het leven van de legendarische Edith Piaf aan je voorbij. Een musical waarin haar harde rauwe bestaan door middel van krachtige chansons bij je binnenkomen. De steeds ouder wordende Piaf wordt levensecht neergezet door Suzan Seegers. En naast haar zang zijn zeker ook de zangstemmen van “de Dood”  (David van den Tempel) en “de Engel” (Julia Berendse) zeer de moeite waard. Het decor was mooi passend. Het gebruik van de koffers was slim gekozen, maar wel wat makkelijk als enig rekwisiet. De koffers hadden daardoor wel een erg prominente plek.  Het harde bestaan van Edith Piaf, waarin ze steeds weer in de armen valt van mensen die misbruik van haar maken, werd naar mijn mening wel wat eentonig met name voor de pauze. Door de nadruk op deze harde, ruwe, rauwe wereld miste ik wel wat subtiele, diepere, zachtere lagen. Dat lag niet aan de zang, maar meer aan het gekozen script naar mijn indruk. Misschien komt het ook omdat ik geen Piaf kenner ben. Na deze musical ben ik ook geen liefhebber geworden. Maar slecht was het ook zeker niet en voor de echte chanson en Piaf fans is het vast een feest.

Suzan: Wat een super mooie musical was dit. Het verhaal van Piaf die terugkijkt op haar leven nadat ze gestorven is, werd fantastisch verteld. Je kon het levensverhaal heel goed volgen. Alles wat ze heeft meegemaakt in haar leven. Haar verleden, hoe ze ontdekt is, haar carrière, haar liefdesleven, haar alcohol- en drugsverslaving, het kwam allemaal voorbij. Haar levensverhaal werd gewisseld met het moment dat ze was overleden in Parijs, het moment dat ze samen met de vier karakters de engel, de duivel, dwaas en de dood de stap naar het hiernamaals moet maken. Door simpelweg met een cape om op te treden of zonder cape, maakte duidelijk of de musical zich in het verleden of op het moment dat ze overleden was. Simpel en zeer doeltreffend. Er waren in totaal maar vijf acteurs/zangers die deze hele musical tot stand brachten. En iedereen zong en acteerde echt prachtig. Het decor was simpel gehouden, maar daardoor juist heel krachtig. Suzan Seegers, die de rol van de Piaf speelde, deed dat grandioos. Edith Piaf als jonge vrouw tot aan de Edith Piaf als een ‘oude’ vrouw die uiteindelijk op 49 jaar leeftijd overleed. Kortom, ik heb genoten van A tot Z. En heb veel geleerd over Edith Piaf.

Karima: Ik vond de brede trap met het woord Sortie bijzonder. Elke kaart die Piaf trok, bracht haar bij een nieuwe persoon of gebeurtenis. De Engel, Duivel, Dwaas en Dood hielpen haar terug te kijken op haar leven. Ik vond het mooi dat we zo niet alleen de beroemde zangeres zagen, maar ook de kwetsbare vrouw achter haar stem. Erg bijzondere dame, Piaf.

Mattie: Ongelooflijk hoe het Nederlandse Musje Suzan Seegers zich getransformeerd heeft tot de Franse Edith Piaf. Ik ben er nog stil van en vol verbazing hoe zij zich, in relatief korte tijd, de stem en mimiek eigen heeft gemaakt. Niet normaal in mijn optiek. Overigens complimenten voor de hele cast. Heeft de een dansachtergrond en de ander juist zang, allemaal hebben ze zich het andere deel succesvol eigengemaakt. Chapeau. Veel liedjes die voorbij kwamen klonken me bekend in de oren. Al had ik geen idee wat de tekstuele betekenis ervan was, de intensiteit waarmee het gezongen werd en de choreografie hielden mijn aandacht volledig vast. De overige rollen: De Dwaas, De Engel, De Dood en De Duivel werden door de acteurs uitgebeeld. Ze vertolkten ook rollen uit de rauwe werkelijkheid. Voor mij was het minder duidelijk wanneer de imaginaire en reële rol werd gespeeld.
Het decor met enerzijds de Eiffeltoren en anderzijds de daaraan bevestigde straatlantaarns bracht me meteen mijn Parijs en de reiskoffers naar Amerika. De muzikanten, piano, gitaar en sax/klarinet waren deels verdekt opgesteld maar droegen zeker bij aan de zangpartijen. Al met al een indrukwekkende voorstelling. 

Marion: Wat een indrukwekkende voorstelling! De vertolking van Edith Piaf ( kleine Mus) door Suzan Seegers bezorgde me meerdere keren kippenvel. Haar stem, haar mimiek en de manier waarop ze Piaf tot leven bracht, waren zo overtuigend dat ik even dacht: zingt ze wel echt, of is dit playback? Zo verbluffend goed was het. Ook de medespelers maakten diepe indruk. De dood (David van den Tempel), de dwaas (Hein Gerrits), de engel (Julia Berendse) en de duivel (Jos Bovenlander) gaven het verhaal een bijzondere, soms bijna surrealistische sfeer. Ze verbeeldden de krachten die Piafs leven beïnvloeden en maakten haar levensverhaal nog indringender. En dan haar grote liefde, de bokser Marcel Cerdan. Hun liefde werd prachtig voelbaar gemaakt. Na zijn tragische dood droeg Piaf het ontroerende Hymne à l’amour( Volkslied van de liefde) aan hem op. In de vertolking van Suzan Seegers kreeg dit lied een extra emotionele lading. Uiteindelijk wilde ze in Parijs sterven maar overleed  op 10 oktober 1963 in Plascassier in zuid Frankrijk,  per ambulance werd ze overgebracht naar haar huis in Parijs. Deze musical speelt zich af tijdens deze rit waarin Edith Piaf terug kijkt op haar leven. Een voorstelling vol passie, verdriet, liefde en muziek. Suzan Seegers wist me werkelijk te raken. Dit was niet zomaar een musical, maar een belevenis die nog lang blijft nazinderen. 

Gerda: Ik heb de musical “Piaf” in de Flint mogen zien. Tijdsduur van ruim 1,5 uur excl. een pauze. We kregen als Wijkjury geweldige mooie zitplaatsen toegewezen, in het midden, bijna vooraan, zodat we alles wat er op het podium afspeelde goed konden zien. De hoofdrol van Piaf gespeeld door Suzan Seegers werd zeer goed neergezet, zowel de zangkunst als fysieke achteruitgang etc. Het verloop van Piaf’s leven werd weergegeven samen met 4 andere acteurs. Piaf is een icoon/legende, begonnen als straatmuzikant, die met haar prachtige stem Franse chansons ten gehore bracht en daardoor wereldberoemd werd. Helaas is ze al op 47 jarige (1963) leeftijd overleden, vanwege haar verslavingen aan alcohol, drugs en medicatie, want behalve dat ze last van depressies had, had ze ook reuma. Als kind werd ze misbruikt en ze heeft verschillende relaties gehad. Het decor is sober en doet denken aan een Franse café, inclusief een piano, waar veel gebruik van werd gemaakt. Het werd rauw en authentiek gespeeld. Wat er voor mij uitsprong en het allermooiste van de musical vond, waren de prachtige, beroemde Franstalige chansons van Piaf, solo of met een of meer acteurs gezongen. Dit klonk fantastisch en de 2 vrouwen sprongen hierin uit vanwege hun enorme stembereik. De zang werd begeleid door 3 muzikanten: piano, cello en accordeon. Na afloop was er een nagesprek met bijna de gehele cast, wat heel bijzonder was, want dat wordt zelden gedaan. En ze namen ruimschoots de tijd. Ik heb gezegd dat als enige hele grote minpunt het voor mij als gelovige erg kwetsend was, dat er doorlopend enorm gevloekt werd en als ik dit van tevoren had geweten, was ik zeker niet gegaan.

Sieto: Wow wat een avond. De Wijkjury Amersfoort was vandaag bij de musical “Piaf “ in de Flint. De musical ging over het leven van Edith Piaf, of eigenlijk over haar dood. Het verhaal begint vlak nadat ze is overleden. Samen met figuren uit  de tarotkaarten blikt ze terug op haar leven. Piaf heeft zich in haar leven laten leiden door het leggen van Tarotkaarten. Ze trok steeds dezelfde kaarten. De Dwaas, de Engel, de Duivel en de Dood. Ze is een vrouw van de straat, die door te zingen al jong haar geld verdient. Ze wordt al vroeg ontdekt. Gedurende het verhaal komt ze mensen tegen die zich identificeren met een van de kaarten. De hoofdrol is in handen van Suzan Seegers. De 4 personages van de kaarten zijn: De Engel – David van den Tempel, De Dood – Julia Berendse, De Duivel – Job Bovelander en De Dwaas – Hein Gerrits. Ze spelen allemaal dubbelrollen. Ze wisselen van rol door het aan of uittrekken van kleding, bijvoorbeeld een jas. Alles wat ze nodig hebben zit in koffers die ze bij zich dragen.
De muziek is geweldig. Veel bekende nummers komen voorbij. Begeleid door een 3 mans band die zichtbaar op het toneel zit. De zang is geweldig. Voor mij sprongen de dames er boven uit. Seegers in het bijzonder. Ze was Piaf ( of misschien wel beter). In haar hele doen en laten. Gedurende het stuk veranderde haar houding en mimiek en was het lijden van Piaf te zien.
Het decor was simpel maar doeltreffend. Een trap met drie bogen die uiteindelijk naar een uitgang leidde die uiteindelijk  de uitgang van het leven gaf.   Op sommige momenten werden de spelers in een spotlicht genomen. Na de voorstelling was er een nagesprek. Tot onze verrassing kwam bijna de hele cast. Waar we een leuk gesprek hadden wat ook zo ervaren werd door de acteurs.

Salihanur: Wat een geweldige stemmen en wat een interessant theaterspel! Ik heb echt genoten van de manier waarop het verhaal werd neergezet. Wat ik wel miste, was een vertaling van de zang. Ik had daardoor regelmatig het gevoel dat ik een deel van het verhaal miste, terwijl juist bij een musical de zang een belangrijk onderdeel is van het verhaal. Voor mijn gevoel zat er soms best veel herhaling in, maar gek genoeg stoorde dat me niet echt. De stemmen en het spel waren zo sterk dat ik toch geboeid bleef kijken. Een mooie voorstelling, waarbij ik vooral onder de indruk was van het zangtalent. 

Appie (oudlid):  Wat een prachtige voorstelling! Ik heb genoten van de musical over Edith Piaf in De Flint in Amersfoort. Haar levensverhaal werd op een ontroerende en meeslepende manier tot leven gebracht. Vooral de stem van Piaf heeft diepe indruk op mij gemaakt. Wat een kracht, emotie en gevoel! Vanaf het moment dat ze begon te zingen, werd ik helemaal meegenomen door haar stem. De liedjes kwamen echt binnen en raakten me. Het was bijzonder om te ervaren hoeveel emotie en passie er in haar muziek schuilgaat.
De voorstelling bracht niet alleen haar muziek, maar ook haar bewogen leven op een mooie manier tot leven. Het was een avond waarop ik even alles om me heen vergat en volop kon genieten van deze bijzondere vrouw en haar prachtige repertoire. Ik ging met een warm gevoel naar huis, met de muziek en vooral die indrukwekkende stem nog in mijn hoofd. Een voorstelling die me nog lang zal bijblijven en die ik van harte aanbeveel!