WijkJury Amersfoort bezoekt OPERA2DAY & De Nederlandse Bachvereniging - The Opera Circus

Op 18 januari 2026 bezocht WijkJury Amersfoort de voorstelling The Opera Circus van OPERA2DAY & De Nederlandse Bachvereniging in Theater Flint.

Lees hieronder wat de juryleden hiervan vonden:

Sieto: Het begon met een inleiding van de dramaturg Tiara Kobald. Zij vertelde over hoe het stuk tot stand was gekomen en hoe ze geprobeerd hebben om het terug te brengen naar hoe de opera vroeger bedoeld was. Veel spektakel, geluidseffecten en dynamisch decor. Het was een barok spektakel met muziek van Händel. Uit zijn werk waren verschillende opera’s en oratoriums gekozen en daar werd een verhaal bij geschreven door Serge van Veggel, tevens de operaregisseur. Het bijzondere van dit stuk is de combinatie van opera en circus. Er zijn dan ook 2 regisseurs bij betrokken één voor beide onderdelen. Muzikaal werd het ondersteund door de Nederlandse Bachvereniging. Een spektakel was het. Het verhaal ging over twee goden die al eeuwen oorlog hadden tot er een circus tussenbeide komt. De goden zorgen voor het opera gedeelte.  De muziek was mooi en de sopraan was goed. Een countertenor, de mannelijke god, spreekt me minder aan. Het spektakel eromheen kon mij meer bekoren. De acrobatiek om de goden en later van het circus was geweldig met de nodige dosis humor. Het decor heeft een belangrijke rol in het geheel. Als spelend veranderen de artiesten continu het decor. Maar ook de toneelknechten hebben een rol en figureren in het stuk. Hetzelfde geldt voor de muzikant die de geluidseffecten verzorgt. Behalve de zang is er geen tekst en toch kun je het verhaal goed volgen door sterk spel, duidelijk decor en mooie muziek.
Hoewel opera niet mijn eerste keuze zou zijn, heb ik een leuke avond gehad.

Hatice: De voorstelling van Opera2Day voelde voor mij als een bijzondere ontmoeting tussen verschillende kunstvormen. Opera, circus en klassieke muziek kwamen samen. Vanaf het begin werd ik meegenomen in een wereld waarin beweging, muziek en verhaal voortdurend met elkaar in gesprek waren. De acts waren creatief en prettig om naar te kijken.Wat er voor mij echt uitsprong gedurende de hele voorstelling, was het orkest. De musici in de orkestbak speelden de hele voorstelling door prachtig en vormden het kloppende hart van het geheel. De muziek droeg het verhaal, gaf diepte aan de scènes. Steeds opnieuw merkte ik dat mijn aandacht vanzelf terugging naar het orkest.  Bijzonder indrukwekkend vond ik ook de manier waarop één van de musici op het podium met eenvoudige materialen, prachtige geluiden wist te creëren. Deze inventieve klanken voelden bijna magisch en voegden een extra laag van verwondering toe aan de voorstelling. De zang kon mij persoonlijk minder raken. Dat lag niet zozeer aan de kwaliteit van de uitvoering, maar aan de afstand die ik ervoer. Doordat er in het Italiaans werd gezongen en de Engelse vertaling vrij summier was, miste ik soms de diepgang van de tekst en daarmee ook de emotionele lading van de zang.
Toch kijk ik met grote waardering terug op deze voorstelling. De kracht zat voor mij vooral in de beeldtaal, de muziek en de originele combinatie van disciplines. Opera2Day laat zien dat klassieke muziek niet statisch hoeft te zijn, maar kan leven, spelen en verbinden. Dankzij het prachtige spel van het orkest en de creatieve theatervorm bleef ik lang na afloop nog nagenieten.

Liesbeth: Het verhaal speelt zich af in een sombere, bijna apocalyptische wereld en twee goden die al eeuwenlang met elkaar in conflict zijn. Een uiterst sombere zwarte wereld waarin de dood een rol speelt. Er is weinig hoop op verandering. Op het moment dat een rondreizend circus het toneel opkomt, verandert de sfeer volledig. De circusartiesten brengen leven, kleur en energie terug en laten zien dat fantasie zelfs in een dergelijke sombere wereld een verschil kunnen maken. De emoties van de personages worden vooral uitgedrukt door de zang en de circusacts versterken deze gevoelens.
In het tweede deel speelt ook pantomime een grote rol. De samenwerking tussen de regie van Serge van Veggel en circusregisseur Aedín Walsh zorgt ervoor dat opera en circus echt één geheel vormen. Het begin van de voorstelling met de twee goden vond ik naargeestig, rommelig en niet aantrekkelijk om naar te kijken. Er zit een enorm groot gesubsidieerd team achter deze voorstelling en dat betekent dat er veel geld is geïnvesteerd, ik vind het jammer dat de puntjes op de i dan niet gezet zijn.
Het tweede deel met een 18e -eeuwse pantomime was aantrekkelijker en vrolijker om naar te kijken en te luisteren.
Klassieke kunstvormen aanpassen aan deze tijd blijft een enorm risico.
Maar al met al kijk ik toch met een positief gevoel terug op The Opera Circus, omdat de voorstelling mij in het tweede deel heeft verrast en het liet zien hoe verschillende kunstvormen met elkaar gecombineerd kunnen worden.
Maar voor mij blijft de mooie barok muziek van Händel, gespeeld door de Bachvereniging, toch het mooiste.
Hier een opera van te maken vond ik soms te gezocht.

Gerda: Een bijzondere mix van opera, barok en circus was te zien in OPERA2DAY en de Nederlandse Bachvereniging.
Er werden Italiaanse Aria’s gezongen met ondertiteling. Helaas kon ik dat niet zien vanaf mijn zitplaatsen ook niet wat er allemaal op het toneel gebeurde. Ik vond de speelduur traag, veel te lang en erg monotoon.
Het circus bracht humor, kleur, luchtigheid en spektakel op het toneel . Een aantal acrobaten klommen o.a. in touwen en beelden verschillende emoties uit.
Er werden ook kerk(kerst)muziekstukken van Händel o.a. van de Messiah door het orkest in de orkestbak gespeeld, wat erg mooi was. Ik had ze graag visueel zien spelen. De verhaallijn vond ik niet overal duidelijk. In het prettige nagesprek wat we hadden, werd er veel toegelicht en dat was fijn.

Mare (oudlid): Opera is een bijzonder specifiek genre, je moet er van houden. Verrassend dat OPERA2DAY kiest voor een combinatie met het hedendaagse circus. Wat leuk was, was dat, bij binnenkomst in de foyer,  leerlingen van de plaatselijke circusschool  al eenwielerend flyers uitdeelden. Er waren 6 circus acteurs op het podium, twee operazangers en ondertiteling voor de liederen in het Italiaans. Deze combinatie zorgde er soms voor dat er wel erg veel op het podium gebeurde. Dit was in de openingsscène zelfs best storend, er vlogen namelijk ook nog allemaal echte en neppe lichamen in het rond. Wat ik een leuk element uit de voorstelling vond was dat de theatergeluidseffecten op het podium zichtbaar werden gemaakt. Zo was er een ouderwetse windmachine, donderplaten, bubbels blazen in een kom, vogelfluitje en een hele grote trommel. De operazangeres kon waanzinnig goed zingen, de emotie was in haar stem echt te horen. De mannelijke zanger zong in het begin erg naar de grond toe maar kwam er steeds beter in.
De circusartiesten kwamen echt tot hun recht toen er een minitheater verscheen op het toneel.
Het meest verrassende deel van de voorstelling vond ik dat een van de circusactrices later de zon speelde en zelf supergoed kon zingen. Door haar rol werd het verhaal ook een geheel, dit was ook nodig door alle liederen die inhoudelijk niet altijd even duidelijk waren. 

Rebecca: Een volle zaal bij de inleiding laat zien dat men er zin in heeft. Interessant om te leren over oude technieken, Händels werkwijze en de wijze waarop opera destijds beleefd werd. Men at en sprak lustig met elkaar terwijl op het podium en in de orkestbak hard doorgewerkt werd. Kom maar door met de voorstelling!
Dit keer hadden we minder geluk met de zitplekken. Doordat veel van de – niet enorm boeiende – luchtacrobatiek hoog op de linkerzijde van het podium plaatsvond, keken we vooral naar de onderkant van het balkon. Ook in een latere akte kwam het theater-in-het-theater niet tot z’n recht omdat we er te schuin voor zaten.  De goden zijn geplaatst op verhogingen en worden vertegenwoordigd door figuren in zwart en wit op de bühne. Er wordt dansend gevochten met veel gebruikmaking van de loshangende stof van de kostuums. Soms is het een kolkend geheel, vaker komt het herhalend over.  Niet alleen de plaatsing maar ook de voorstelling zelf liet wat te wensen over.
De lange aria’s werden mooi uitgevoerd maar raakten me zelden. De herhalende teksten wisten mijn aandacht niet goed vast te houden. Hier zou inderdaad prima een gezellig gesprek tussen passen met een hapje en een drankje. Er was een flinterdun verhaal bedacht – twee goden vechten en verzoenen zich – waar clownerie en luchtacrobatiek tussen geknutseld was. Lag het aan het beperkte zicht of kwamen de knappe kunsten niet helemaal uit de verf? Schenk me nog maar een fluitje champagne in.
Terwijl in de orkestbak met energie en plezier gemusiceerd werd, was het geluid niet vol en krachtig genoeg om bij te dragen aan een spektakel. Graag had ik het orkest nog meer gezien, ze wisten duidelijk van wanten. Doordat de inleiding context en verdieping gegeven had aan de voorstelling boeide het geheel me nog wel. Het was best leuk maar echt raken deed het me eigenlijk niet.
Het bleven losse stukjes die niet echt bij elkaar komen in een dun jasje verhaal. Best leuk maar snel weer vergeten.

Anne-Loes (oudlid): Ik heb de inleiding niet bijgewoond en had ook geen programmaboekje. Helaas zaten er heel lange en brede mensen voor mij waardoor ik vrij weinig kon zien. Ik heb wel genoten van de muziek en de vocale expressies van de sopraan; prachtig. Verder vond ik het een warrige en drukke bedoening. Van de acrobatiek e.d. had ik meer verwacht. Na de voorstelling kon ik een ( mooi vormgegeven!) programmaboekje bemachtigen. Toen kon ik het verhaal lezen wat eigenlijk voor nog meer verwarring zorgde. Van de nabespreking  met de dramaturg heb ik helaas weinig kunnen verstaan. Op de terugweg naar de foyer kon ik haar even wat vragen over waar ik na het lezen niets van begreep. Het antwoord was dat ze dat verzonnen hadden..Tsja…

Joop (te gast): De moed die getoond wordt door dit relatief nieuwe gezelschap vind ik passend in de zoektocht om de kunst met grote K minder zwaar te maken. De combinatie met wervelende acrobatiek, grappig toneelbeeld geeft de “Opera” een lichte touch, waardoor het aantrekkelijk wordt voor ander en een jonger publiek. De inleiding gegeven door de dramaturg van het ensemble was verhelderend en gaf extra informatie over de herkomst, de barokke manier van spelen, het decor met (geluids)effecten en opbouw van
de muziek. De makers proberen de oude uitvoeringspraktijk te verbinden met acrobatiek en clownerie, en dat pakt goed uit. De muziek is van hoog niveau, de Nederlandse Bachvereniging is een top orkest, schitterende muziek van Handel met mooie aria’s,
goede zangers en een luchtig spelend ensemble. De acrobaten zijn lenig, vooral de luchtacrobatiek, speels en bewegen zich soms als een soort cliniclowns door het verhaal, wat zorgt voor humor en lichtheid zonder de muziek te verstoren.
Muziek, zang, decor, lichtbeeld en acrobatiek zijn van hoog niveau.
Minpunten van deze voorstelling: Wij zaten in een van de loges, waardoor het  toneel niet helemaal  zichtbaar was (zanger in het eerste deel stond voor ons toeschouwers te hoog), het achterdoek was nauwelijks te zien en de boventiteling maar gedeeltelijk te zien.
Hierdoor ging wel een deel van het plezier verloren. Algemeen oordeel: Ik vond deze voorstelling vernieuwend, verfrissend en zeer vermakelijk. Het spelplezier spat er van af. Een geslaagde productie op hoog niveau.

Monique: …. ik wist niet dat opera ook verschillende genres kent zoals de opera seria, een Italiaans operagenre in de tijd van de barok dat enkel als amusement voor de elites gemaakt werd. De componist Georg Händel was daar een meester in het componeren van dit soort opera´s. Welgestelden en notabelen nodigden hun vrienden en kennissen uit, voor zo’n avondje uit.  De voorstelling werd gecombineerd met een diner en de drank stroomde rijkelijk.  Er werd gepraat en gelachen en  luidkeels commentaar geleverd op wat er vertoond werd. Een soort levende poppenkast, dus..
Logisch dus dat de teksten van de aria ´s eindeloos herhaald konden worden.  De voorstelling viel -voor mij- in twee stukken uiteen.
Het eerste deel, de aria´s van de Goden van de Oorlog, deed mij gelijk weer denken aan mijn oude herinneringen van langdradige herhalingen van teksten in de aria´s. Heel gek trouwens, want ondertussen gebeurde er van alles, acrobaten vlogen als de vliegende furiën door de lucht en er waren gevechten op de grond.  De twee solisten (Armata , godin van de oorlog en Armato, God van de oorlog) leken onbewogen te blijven voor alle drukte om hen heen.  Later bedacht ik;  “Nou ja, zij  verbeelden natuurlijk wel goden en die worden over het algemeen weinig bewogen door het menselijk bedrijf¨. Ze zagen er prachtig uit in monumentale kostuums en in een schitterend decor en toch.. bleef het afstandelijk.
In het tweede deel viel voor mij alles op zijn plek. Toen eenmaal het theatertje was opgebouwd en de circusgasten los gingen in clownerie, genoot ik van het spelplezier, van de overdrijving, de timing, de snelheid,   de aaneenschakeling van clichés, de vette knipogen naar de geliefden in het toneelstukje. Maar ook de vindingrijke grappen van een slagwerker uit de orkestbak plukken, die vervolgens fantastische geluiden uit een simpele triangel weet te halen en die watergeluiden tevoorschijn tovert met een blaaspijp. Ook de geluidsband met net iets te veel en te hard kwinkelerende vogels en daarbovenop nog  andere dierengeluiden, vond ik inventief en geestig. Leuk ook die overdrijving: van niet 1 maar drie cupido´ s met pijl en boog, de snelheid en de timing van de grappen , de verkledingen, het klopte -voor mij- ineens wel. Nu zag ik ook alle elementen van de inleiding  terug.
Toen de sopraan, Maud Bessard- Morandas, die de ´zon´ vertolkte opkwam en een dijk van een aria zong, terwijl ze lichtvoetig en met (zelf) relativering op een rekstok haar boodschap vertelde/ zong/ acteerde viel voor mij alles helemaal op zijn plek. Zij wist haar sterke zang te combineren met clowneske acteren, dat paste bij de theaterscène. Haar boodschap: Vertrouwen i.p.v. wantrouwen,  plezier en humor i.p.v.. strijd, humor, was een fijne hekkensluiter.
Door het tweede deel heb ik begrepen wat opera als amusement kan betekenen. Heerlijk!
De voorstelling die wij zagen was nr. 5 in een reeks die loopt tot eind maart 2026.  Zo´n gecompliceerde voorstelling moet ingespeeld worden, en staat nu nog aan het begin. 

Moniek: In de inleiding vooraf uitleg over deze totstandkoming en combinatie. Heldere informatieve informatie, maar zeer slecht gepresenteerd. Mijn advies is deze dame een mediatraining te laten volgen. Meer enthousiasme, meer durf, meer passie en duidelijkere stem is echt noodzakelijk in deze rol.
Eenmaal in de zaal dacht ik aan wouwww logeplaatsen, maar bij aanvang merkte ik dat ik het linkergedeelte van het podium niet kon zien en ook de ondertiteling niet kon lezen dus ben ik op de trap gaan zitten voor goed overzicht. Ook een puntje van kritiek dus.
Verwachtingsvol ging ik naar deze voorstelling, wat een mooie combinatie; Opera en Circus: allebei spektakel dacht ik en aan die verwachting werd ook voldaan. Er was veel te zien en te horen. De kostuums waren prachtig, er vloog van alles door, over en boven het toneel. Helaas leidde dit ook af van de muziek en zang en was t niet altijd ondersteunend, maar vooral veel en ook veel van hetzelfde. Af en toe rust in de acrobatiek had het moment sterker gemaakt als het er wel was en meer aandacht kunnen geven aan de zang en muziek. Nu vond ik het vaak een brij, waarin ik hoogtepunten heb gemist. Tevens had het eerste deel korter gemogen, het werd nu wat langdradig, de boodschap van zinloze ruzie was helder. De solisten zongen om en om, waarbij ik duetten in het gevecht heb gemist. Strijden kan ook met zang! Het 2e deel was humoristisch, fantasievol uitgevoerd, kleurrijk en ook de zang werd passievoller. Nu meer duetten, prachtig! Heerlijke decoropbouw, geluidseffecten, het verwachtte spektakel werd vervuld. Heerlijk theater, om van te smullen.  Al met al een mooie, uitdagende combinatie van verschillende theater genres maar ik mis hoogtepunten en uitgesproken accenten.