WijkJury Amersfoort (alumni) bezoekt Pressure Point

Op 11 december  2025 bezocht WijkJury Amersfoort(alumni) de voorstelling Pressure Point van Vanja Rukavina in Theater Lieve Vrouw

Lees hoe de alumni en 2 huidige leden de voorstelling beleefd hebben:

Mare: Indrukwekkende voorstelling over identiteit en grenzen. Er staat maar één speler op het toneel, dit vergeet je echter snel. De acteur werkt enorm hard en zijn passie is zichtbaar. Het decor bestaat uit een rails in een rondje, verschillende verrijdbare lichten en schermen. Verrassend hoeveel verschillende scenario’s en plekken hiermee verbeeld worden. Prima te volgen tempo voor generatie Z met een aandachtsspanne van 7 seconden. Er gebeurt namelijk genoeg op verschillende plekken op het podium. Alleen het einde was voor mij net wat te lang en traag. Een echte aanrader voor een inhoudelijke theateravond. Echter had ik de voorstelling niet persoonlijk uitgekozen bij het lezen van de promotietekst. Het gaat over veel meer dan aangekondigd. Ook zonder kennis over tennis en Joegoslavië is deze voorstelling op hoog tempo goed te volgen. Bijzonder geschikt voor een CKV klas met of zonder een sportprofiel!

Gerda: Ik heb 11 december Pressure Point in de Lieve Vrouw mogen zien. Het is een solovoorstelling van ca 1,5 u. Acteur en tevens tennisliefhebber is Vanja Rukavina, zijn alter ego is toptennisser Viktor. Het gaat over de biculturele strijd zowel in de sport als privé. En ook over de politieke strijd , macht, corruptie. Hij is Nederlands/Bosnisch en mag vanwege een dreigende Balkan oorlog niet op Wimbledon spelen. Het kost hem enorme veel moeite om de pers te woord te staan, want die stellen hem allerlei politiek gerelateerde vragen, die hij niet wenst te beantwoorden, want zijn focus ligt op zijn sport, maar ze blijven hem hiermee onder druk zetten en op een bepaald moment bezwijkt hij onder deze mentale druk. Want ook privé heeft hij het bepaald niet gemakkelijk, hij is gescheiden van zijn Japanse vrouw en ziet zijn kinderen niet vaak. En met zijn gescheiden ouders verloopt het contact ook niet bepaald soepel. Hij had als doel om zijn ouders, ex en kinderen trots te maken op wat hij presteerde. Hij spreekt vloeiend verschillende talen, Engels, Bosnisch, Nederlands en Japans. Het publiek kan dit op grote schermen meelezen. Hij houdt monologen en voert talloze telefoongesprekken en staat de pers via verschillende grote schermen te woord. Zijn emoties, frustraties zijn intens invoelbaar en indringend. Hij speelt het zeer gepassioneerd. Het greep mij ook aan. Hoe sterk hij ook was mentaal werd het hem door uitputting (bijna)fataal omdat de pers niet van ophouden wist. Uiteindelijk heeft hij hier een torenhoge prijs voor moeten betalen en raakt hij gedesillusioneerd. Want de conclusie is wat hij ook kiest: identiteit, sport of privé, hij doet het nooit goed in de ogen van sommige mensen.
We hebben een nagesprek gehad met hem en een zeer goede vriend. Samen hebben ze deze voorstelling geschreven. Het was een prettig gesprek met deze 2 bijzondere sympathieke mensen. Zij weten met dit verhaal het publiek te bereiken en aan het denken te zetten. En meer begrip te krijgen. Hopelijk wordt het doel ooit behaald dat sport en politiek gescheiden wordt en dat individuele sporters niet als politieke speelbal misbruikt worden. Tevens geldt dit voor alle vlakken: musici, acteurs etc. Ik zou het een 9 geven.

Moniek: Op 11 december mocht ik als extraatje mee naar Pressure Point in De Lieve Vrouw. Een solovoorstelling gespeeld door Vanja Rukavina. Diep onder de indruk ben ik van zijn spel. Dit stuk, deels biografisch heeft zoveel indringende onderwerpen om over na te denken, complex persoonlijk leven, bij welke nationaliteit hoor je als vluchteling, druk van media op beroemdheden, mentale druk van een profsporter, rol van de politiek. Veel dus. Wat mij het meest heeft geraakt is de rol van de media op beroemdheden en dat deze ook politiek gebruikt worden. Echt enorm goed vond ik de pressurepan waarin de tennisser Victor Radenovic zich bevond zo invoelbaar is overgebracht. Er werd met zo’n vaart gespeeld waardoor ook de druk bij mij opgevoerd werd en ik bijna ook in ademnood kwam.
Echt een enorme aanrader dit en groot applaus voor de acteur en zijn regisseur. BRAVO. Een 9+ voor mij.

Angelique: Wat een feest was het om bij de voorstelling Pressure Point te zijn. En niet voor niets heet de voorstelling Pressure Point want de druk was goed voelbaar tijdens de voorstelling. Natuurlijk door het super sympathieke en energieke acteerwerk en het geweldige en vaak ook beklemmende script. Maar ook voor de toeschouwer was de druk behoorlijk hoor. Continu schakelen tussen luisteren, lezen, taalgebruik, cultuur, voelen en ervaren. Je moest er zeker bijblijven en ik heb dan ook de hele voorstelling op het puntje van mijn stoel gezeten. Ik wist zelf niet goed wat ik kon verwachten van deze voorstelling, een combinatie van liefde voor tennis en het politieke klimaat van de Balkan en specifiek Bosnië. Wat zou dat nou inhouden? Maar eigenlijk ging de voorstelling voor mij over het continu zoeken naar je identiteit en je continu verhouden tot je (complexe) omgeving, de veranderingen en de verwachtingen. Heel herkenbaar eigenlijk. En iets dat ook buiten het theater de nodige druk oplevert. En het heeft mij toch ook opnieuw de ogen geopend voor de complexe situatie in Bosnië, die tot op de dag van vandaag nog speelt. Heeft mij direct een mooi gesprek opgeleverd met een collega die dezelfde roots heeft. Al met al een absolute verrassing en aanrader!

Gert: Onstuimige theatervoorstelling over de nasleep van de Balkan oorlog van 1991.
Aan de hand van de carrière van een gefingeerde toptennisser die als kind met zijn familie Sarajevo ontvluchtte.
1 acteur, een bewegend decor, gespeeld in 4 talen met ondertiteling en 1300 samples van stemacteurs.
Er wordt een verhaal verteld over het zoeken naar identiteit van een oorlogsvluchteling uit een land met 4 identiteiten en de worsteling met succes, afkomst en 3 generaties. Het tempo ligt hoog, het publiek wordt blootgesteld aan veel indrukken.
Razend knap gemaakt, je ziet maar 1 acteur, maar er is volop dialoog. Cijfer 9

Katja: Links rechts, rechts links, onze ogen vliegen beide kanten op, als bij een tenniswedstrijd.
Zo serveert hij de bal, dan weer staat hij de pers te woord, dan weer tracht hij zijn vader te bellen. Het gesproken woord wordt simultaan weergegeven op de borden aan beide zijden. In het Nederlands, Engels of Bosnisch…. Oren gespitst: welke taal wordt er nu gesproken? Is hij nu Nederlander? Joegoslaaf of Bosniër, Kroaat? Of toch een Serviër? Hoe dan ook, er is altijd een conflict. Hij kan het nooit goed doen. Geen wonder dat hij continu boos is. En eigenlijk geen grenzen duldt. Nergens. Een enerverend stuk dat het publiek op het randje van de stoel zet.

Appie: Het stuk ging over de tennisser Victor. Hij reist de hele wereld over om wedstrijden te kunnen spelen. Hij wint de ene prijs na de andere. Heeft veel succes. Er zijn echter ook problemen. Deze liggen buiten zijn eigen vermogen durf ik te zeggen. Geboren in Joegoslavië, een land wat niet meer bestaat. Vader en moeder komen (nu) uit twee verschillende landen. Lastig omdat het niet overal geaccepteerd wordt. Ze vluchten en komen terecht in Nederland. Victor heeft het zwaar. Hij wordt gepest omdat hij de Nederlandse taal niet machtig is.
Hij kan niet terug naar zijn land. Het bestaat niet meer.Hij trouwt, krijgt kinderen en verdient zijn geld met tennissen.
Zijn vrouw begint te klagen. Ze ziet hem te weinig, de kinderen missen hem. Victor raakt gefrustreerd. Hij springt in zijn tennis-outfit over het podium. Raakt tijdens het spelen in discussie met de scheidsrechter. Vloekt en tiert. Je hoort de wedstrijd. De bal op het racket, de puntentelling. Het schelden. Uiteindelijk wordt hij de wedstrijd uit gezet. Victor slaat al zijn rackets kapot. Hij is radeloos. De voorstelling is zeker blijven hangen. De worsteling van de speler zoals ik deze zag was voelbaar.

Janske: Pressure point: een tenniswedstrijd waarbij je de druk voelt van de pers, ouders, kinderen. Erg goed gespeeld. En al die lappen tekst in verschillende talen. Petje af! Ik geef ze een 8.

Corine: Achteraf heel jammer dat we deze voorstelling niet in ons jaarprogramma hadden opgenomen,  want zoals jullie kunnen lezen waren de (oud)juryleden behoorlijk onder de indruk. Ikzelf ook. Wat onverwacht dat deze eenmansvoorstelling zoveel impact zou hebben en gespeeld leek door een heel gezelschap. Heel boeiend in thema’s, veel groter en universeler dan politiek en tennis in een moordend tempo, visueel erg aantrekkelijk door juist wat je niet ziet. Dat besefte ik me achteraf, ik heb veel meer ‘gezien’ dan er was. Heel knap. Geniaal hoe die schermen van allerlei illusies oproepen en die teksten in meerdere talen. Ik bleef van links naar rechts kijken net zo als bij een echte tenniswedstrijd. Een hele spannende wedstrijd, dat was het, een 5 setter, waarbij Vanja vooral zichzelf overwon.