Start seizoen 2026/2027 WijkJury Amersfoort bezoekt Feest van Holland Opera in de Veerensmederij

Op 27 september 2026 startte het nieuwe seizoen voor van WijkJury Amersfoort. In onze nieuwe samenstelling bezochten we de Scandi-opera-thriller Feest van Holland Opera in de prachtige Veerensmederij. Lees hier onder wat de juryleden van onze openingsvoorstelling vonden:

Marjorie: Mijn allereerste opera, mijn beeld van opera was een groot toneel met vrouwen en mannen in prachtige kostuums, prachtige stemmen die je kippenvel bezorgen en een orkest. Mooi maar wel formeel. Maar de voorstelling Feest was compleet anders dan dat ik had gedacht.  Ik vond het bijzonder om van de regisseur van de voorstelling, Joke Hoolboom, te horen hoe zij van een ingrijpende gebeurtenis in haar leven dit heeft gebruikt om een boeiende opera te schrijven. Deze informatie voorafgaand de voorstelling heb ik al zeer prettig ervaren omdat ik dit tijdens de voorstelling niet had geweten, net zoals het detail van de vloer die in de eerste instantie op een zwart witte vloer leek, bleek qua vorm een verborgen overleden personage in te zitten als je goed keek. 
Wat ik heel gaaf vond is dat er in het begin van de voorstelling gebruik is gemaakt van een groot doek aan de zijkant waarop je de gezichten kon zien van de acteur die op dat moment niet zong. Tijdens de inleiding vertelde Joke, dat ze dit expres hadden gedaan omdat de aandacht altijd uitgaat naar de persoon die op dat moment het woord heeft/zingt. Maar de expressie van de ontvanger is net zo indrukwekkend. En dat heb ik ook zo ervaren.
Ik vond Anna, gespeeld door Bjork Nielsdottir heel overtuigend spelen in een bizarre rol. Ze heeft een mooie sopraanstem en ik was heel erg verrast toen ik haar tijdens het stuk trompet zag spelen, zo onwijs veelzijdig. Emma, gespeeld door Fee Suzanne De Ruiter vond ik een leuk personage, verfrissend, jong, rebels en bracht wat tegengas in het geheel. Mooi gezongen en goed geacteerd. Peter, gespeeld door Marcel Van Dieren, vond ik ook goed. De Bariton, de boze, teleurgestelde, wanhopige man, deed zo zijn best om alles goed te doen voor de familie maar voelde zich telkens weer afgewezen, niet gezien en niet gehoord. Dit speelde hij erg goed.
Gunnar, gespeeld door Koen Masteling, de tenor. Ik vond zijn rol ook interessant, zijn acteerwerk was heel erg goed en zijn stem ook. Ik vond het zeer overtuigend en heel boeiend. Hij pakte mij echt met zijn rol. Sacha, gespeeld door Veronika Akhemetchina, zij is sopraan met een prachtige stem. Als zij zong, pakte ze mij echt helemaal, ik vind haar stem zo ontzettend mooi. Maar ook de manier hoe ze daar op het podium staat, haar presentatie, de manier van kijken staan. In een woord adembenemend. Het samenspel met Koen vond ik ook fantastisch, ik leefde zo mee met haar rol alsof het echt was. Ben, gespeeld door Tom Jansen, was in ook geweldig. Het stuk waarbij Ben en Gunnar de tango dansen is denk ik wel een van de indrukwekkendste stukken. In een woord fantastisch, ook de hectiek na de tango waarbij iedereen door elkaar rende, maar niet gewoon rennen, dit was een knap staaltje choreografie. De scène waarin er hysterie uitbrak na de ontmoeting tussen Ben en Gunnar en waar ook Sacha bij is, is zo intens. Echt super goed geacteerd. Maar ook de muziekkeuze was voortreffelijk. Ik was werkelijk zeer positief verrast van alle spektakel en onwijze talent wat ik zag en hoorde. Ivan Gianakis, de percussionist, slagwerk. Ik heb nog nooit iemand zoveel verschillende muziekinstrumenten in een voorstelling zien spelen en dan ook nog met zoveel passie en toewijding. Ik zag muziekinstrumenten die ik nog nooit eerder heb gezien.  Het Flare Quartet speelde ook voortreffelijk, violen, cello en het slagwerk gecombineerd was werkelijk een feest om naar te luisteren. Ik vond het een hele mooie voorstelling, het verhaal was eigenlijk best verdrietig en zwaar maar het was ook weer een feest om naar te kijken en te luisteren. Ik heb van het begin tot het einde genoten.

foto Ben van Duin

Ineke: Ik vond de voorstelling erg indrukwekkend. Vooral de spelers en het koor maakten grote indruk op mij. Het thema van de opera is liefde, jaloezie en wraak. Wat begint als een feestelijke surpriseparty, verandert langzaam in een confronterend familiedrama. Anna keert na jaren terug naar het familiehuis van haar eerste echtgenoot. De familie is bij elkaar gekomen om haar te verrassen. Er wordt gelachen, gezongen en geproost, maar al snel wordt duidelijk dat er veel meer speelt. Een personage dat mij bijzonder opviel was Gunnar, de zoon van Anna uit haar eerste huwelijk. Anna staat op het punt om met Ben te trouwen. Gunnar heeft in het verleden een relatie met Ben gehad en heeft grote moeite met het voorgenomen huwelijk van zijn moeder. Dat hij het hier duidelijk niet mee eens is, zie je eigenlijk de hele opera door. Zelfs in kleine dingen, zoals de afwijzende manier waarop hij aan tafel zit, wordt zijn houding zichtbaar. Een scène die ik erg mooi vond, was de tango die Ben en Gunnar samen dansen. Juist omdat je weet dat deze twee mannen in het verleden een relatie hebben gehad, krijgt deze dans een extra betekenis. Er zit spanning in, maar tegelijkertijd is het een heel mooi moment. Ook de manier waarop het koor en de spelers samen de verschillende emoties neerzetten, vond ik indrukwekkend. De feestelijke sfeer staat steeds meer tegenover de onderliggende spanningen. Langzaam komen geheimen en gevoelens naar boven en wordt duidelijk dat de verhoudingen binnen de familie ingewikkeld zijn. Een klein minpunt vond ik de plaatsing van de bezoekersstoelen. Ze stonden voor mijn gevoel erg dicht op elkaar. Gelukkig heb ik iets hoger dan gepland een mooi plekje kunnen vinden, waardoor ik de voorstelling toch goed kon beleven. Feest heeft mij geraakt door de combinatie van muziek, spel en het verhaal over liefde, jaloezie en wraak. Het is een voorstelling waarin de feestelijke buitenkant steeds meer plaatsmaakt voor wat er werkelijk tussen de mensen speelt. Vooral de spelers en het koor en de bijzondere momenten, zoals de tango van Ben en Gunnar, zullen mij bijblijven.

Gerda: De WijkJury heeft afgelopen zondag in de Veerensmederij “Feest” mogen zien. Dit was onze aftrap voor het nieuwe theaterseizoen ’26/27. Vooraf hebben we een inleiding gehad van de componist  en tekstschrijver. Het is een scandi-opera-thriller met livemuziek, film en spel van 6 acteurs. Bij aanvang hing er een doek als afscheiding van de zaal, waarop alles wat er zich op de toneelvloer afspeelde zichtbaar was. Er was een cameravrouw op de vloer aanwezig die dit filmde. Later werd het doek verwijderd en werd de zaal erachter ook gebruikt bij het spel. Tevens was er een heel grote kubus, waarin filmbeelden getoond werden. Ik vond het leuk bedacht dat het publiek erbij betrokken werd. Degenen die wilden werden uitgenodigd op de vloer en er werd wat met danspasjes en handengeklap geoefend. Toen de voorstelling begon en het personage Anna verscheen, voor wie dit verrassingsfeest georganiseerd was, was dit de feestelijke opening van Feest. Al snel is het duidelijk dat er van alles aan de hand is met deze familieverhoudingen. Heel veel drama en gedoe. En er valt een (pistool)schot door jaloezie en onmacht ingegeven. Ik vond iedereen prachtig gekleed ieder op geheel eigen wijze, inclusief het koor en muzikanten. De keuze van de verschillende instrumenten vond ik geweldig:  violen, piano, cello, slagwerk, percussie. Het optreden van het koor was prachtig. Ik heb deze voorstelling, los van het dramagedeelte, als zeer verrassend en mooi ervaren.Het was m.i. sterker geweest om het dramagedeelte minimaal met een half uur of 45 minuten in te korten, want ik zag de acteurs verschillende keren hetzelfde doen. En dat vond ik saai en het verloor m’n aandacht. 

Karima: Ik vond FEEST een bijzondere en verrassende voorstelling. Wat mij vooral aansprak, is dat je als publiek zelf onderdeel wordt van het feest. Het begint gezellig, maar langzaam verandert de sfeer en komt de spanning naar boven. De muziek en beelden maakten het verhaal extra sterk, de doek was een mooi aanzien Ik vond vooral mooi hoe achter een vrolijk feest zoveel geheimen en emoties verborgen zitten. Voor mij was het meer dan een opera, Een voorstelling die ik zeker niet snel vergeet!

Suzan: Het was een mooi geslaagd eerste bezoek aan een optreden. Ik was nog nooit in de Veerensmederij geweest en de opbouw van het ‘podium’ was apart. Links en rechts van het podium waren de tribunes waardoor je regelmatig ook tegen de ruggen van de spelers aankeek. Maar verrassend genoeg was dat totaal niet storend. Ook de oplossing in het begin met een camera en projectie om het witte doek was een mooie toevoeging. Sowieso werd er heel goed gebruikgemaakt van de ruimte. Bovenaan de trappen, de traagheid in de ruimte ernaast, het scherm, de attributen etc. Alhoewel ik niet van opera hou, heb ik ervan genoten. Het verhaal vond ik goed te volgen, misschien ook door de extra uitleg over het stuk dat we vooraf gekregen hebben. Die uitleg voelde wat veel aan maar bleek toch een mooie toevoeging. De muziek was voor mij erg onrustig en niet te volgen. Ook al is uitgelegd dat de notenvolgorde simpel gehouden was. Maar mijn muzikale oren zijn niet zo super ingewikkeld.De spelers vond ik erg goed, de zang voor zover ik het kon beoordelen ook. Het verhaal was voor mij prima te volgen. De mooiste twee zinnen waren: ‘Zorg goed voor wat je mist en Niet voor wat je vasthoudt’. Durf los te laten en verder te gaan met je leven. Een geslaagde middag!

Marion: bijzonder, maar niet gemakkelijk te volgen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik vooraf best benieuwd, maar ook een beetje sceptisch was. Ik ben niet echt van de opera. Een scandi-thriller-opera waarin live muziek en film met elkaar samensmelten: hoe zou dat werken? Tijdens de voorstelling merkte ik dat ik regelmatig moeite had om het verhaal te volgen. Er gebeurde veel tegelijk en ik vroeg me soms af: Wat gebeurt hier nu precies en waar gaat dit naartoe? Zonder de voorbespreking en de duidelijke uitleg vooraf denk ik eerlijk gezegd dat ik het verhaal nauwelijks had kunnen plaatsen. Die uitleg bleek voor mij dan ook echt nodig om de voorstelling te kunnen begrijpen. Tegelijkertijd vond ik juist de vorm heel bijzonder. De live muziek, de zang en de filmbeelden versterken elkaar en zorgen voor een spannende, soms beklemmende sfeer. Ik werd niet altijd meegenomen in het verhaal, maar wel in de sfeer en de beelden. De kleding van diverse artiesten vond ik ook niet erg kloppend. Dat maakte mijn ervaring dubbel. Ik vond Feest-Holland zeker interessant en bijzonder om mee te maken, maar ik moest er ook hard voor werken om het te begrijpen. Misschien was juist die twijfel onderdeel van de ervaring, maar persoonlijk had ik af en toe behoefte aan wat meer houvast. Een bijzondere voorstelling die me zeker is bijgebleven — al was het voor mij vooral de voorbespreking die de sleutel vormde om de voorstelling binnen te komen.

Diana: Opera…mmm…niet echt mijn ding. Paar jaar geleden voor het eerst kennis mee gemaakt. Ik begreep het niet, het raakte me niet. En de zang staat ook niet in mijn favoriete playlist. Maar FEEST is totaal anders. In de fijne setting van de Veerensmederij is er een kleine overzichtelijke intieme sfeer. En dat is maar goed, want er gebeurt veel tegelijk, vaak zonder woorden. Je kijkt de spelers recht in het gezicht, via het witte gordijn wordt de mimiek en elke gezichtsuitdrukking uitvergroot. Vooral Björk, Anna in het stuk, speelt ingetogen de sterren van de hemel. De prachtige muziek, eenvoudig met 3 violen, cello en slagwerk, zorgt ervoor dat je elke emotie voelt.  Het verhaal is herkenbaar. Elke familie heeft zijn patronen, die je vooral opvallen als je elkaar een tijdje niet hebt ontmoet. Het verhaal deed me even denken aan “Festen” in alles wat samenkomt op een emotioneel moment, ieder met zijn eigen verdriet, hoop, behoeften, jaloezie en verwachtingen. Het stuk gaat over veel thema’s: rouw, schaamte, homo-acceptatie en euthanasie. Het raakt, blijft hangen, geeft te denken en inspireert. Mede dankzij de multimediale aanpak. Naast zang en muziek, is er een filmmuur met ondersteunende fragmenten, zijn er mooie dialogen, is het decor ondersteunend, met zelfs een vloer die de aandacht trekt. Kortom, het is veel tegelijk en juist daardoor indringend. Ik heb me geen seconde verveeld. Is er dan geen enkel verbeterpuntje? Misschien toch 1. Voor mij had het gordijn halverwege niet open hoeven gaan. Het intieme werd daardoor losgelaten, de ruimte werd groter en onoverzichtelijker en de doordringende close-ups verdwenen. Ondanks dat ging deze niet – opera fan vol energie naar huis en heb er enthousiast over verteld. Ik beveel deze voorstelling van harte aan!. Knap gedaan Holland Opera.

Annemiek: Hoewel de voorstelling werd aangekondigd als een Scandi-thriller, voelde het voor mij uiteindelijk meer als een familiedrama. De dynamiek binnen een familie die rondom een erfenis uit elkaar wordt getrokken, staat centraal. Daar zat zeker genoeg conflict in, maar ik vond het verhaal niet heel verrassend en miste de echte spanning die ik bij een thriller had verwacht. De inleiding vooraf van de schrijfster en componist vond ik heel prettig. Ze vertelden iets over de personages, de gedachte achter het verhaal en waarom het koor, het strijkkwartet en de percussionist zo waren ingezet. Daardoor ging ik met meer aandacht kijken naar wat er op het toneel gebeurde. Ook de interactieve opening met het koor vond ik erg leuk. Het publiek werd bij de opening van het stuk op een speelse manier meegenomen in het verhaal en maakte meteen kennis met de personages. Wat de voorstelling absoluut bijzonder maakt, is de manier waarop opera toegankelijk en eigentijds wordt gemaakt. De teksten zijn modern en begrijpelijk en ook het decor voelt helemaal van deze tijd. De Veerensmederij wordt bovendien optimaal benut. De muzikanten zijn niet weggestopt in een orkestbak, maar waren voortdurend onderdeel van de voorstelling en verplaatsten zich door de ruimte. Dat vond ik verrassend en gaf veel energie. Het moderne decor en de eigentijdse teksten maakten dat je aandacht erbij blijft. Je hoeft geen doorgewinterde operaliefhebber te zijn om dit te kunnen volgen. Maar uiteindelijk waren het vooral twee momenten die mij bij bleven. De dans tussen Ben en Gunnar vond ik prachtig. Je zag daarin zoveel verlangen en pijn, zonder dat het allemaal uitgelegd hoefde te worden. Dat was voor mij een van de momenten waarop de voorstelling echt binnenkwam. En Sasha vond ik indrukwekkend. De hoge noten die zij zong, met zoveel gemak én emotie, bezorgden me echt kippenvel. Daar merkte ik weer waarom een live-voorstelling zo bijzonder kan zijn: een stem die letterlijk door de ruimte gaat en je raakt. Al met al vond ik het een toegankelijke en eigentijdse opera, waarin vooral de vorm, de muziek en het gebruik van de ruimte indruk op mij maakten. Het verhaal zelf vond ik minder sterk en verrassend dan ik had gehoopt. Maar juist de combinatie van zang, beweging, live muziek en de bijzondere locatie zorgde voor een aantal momenten die me echt raakten en die ik niet snel zal vergeten.

Steef: Wat een indrukwekkende , multimediale theatervoorstelling mocht ik zondag meemaken met de WijkJury. Na een inleidend college over de achtergrond, het persoonlijke verhaal, de karakters en de wijze van muziekcompositie waren we als publiek niet alleen te gast maar namen we tevens deel aan de voorstelling. Zo kregen we dansles, zodat we het feest voor Sacha nog grootser konden maken door met ons allen dansend te verwelkomen. Vervolgens waren we al snel getuige van allerhande gevoelige en belangrijke thema’s in de samenleving, zoals die ook binnen een familie zich kunnen voordoen. Dementie, regie over het leven, homo-acceptatie, milieu-activisme kwamen op een indringende, authentieke wijze naar voren. Maar ook jaloezie, afgunst, wantrouwen werden door de verschillende karakters waarheidsgetrouw neergezet. Persoonlijk blijven mij het lied / de teksten “Jaloezie is het monster, dat knaagt en wroet. Het vreet zich een weg naar je hart”, maar zeker ook “Zorg goed voor wat je mist; niet voor wat je vasthoudt”.  Deze voorstelling zal ik zeker aanbevelen aan mensen om mij heen. Ik heb werkelijk genoten van begin tot het eind. Op naar de volgende voorstelling, ik kijk er naar uit.” 

Hatice: Waardevolle introductie
Voorafgaand aan de voorstelling kregen we tekst en uitleg over het stuk, wat achteraf gezien ontzettend waardevol was. Zonder deze introductie had het waarschijnlijk veel denkwerk gekost om alle complexe familiebanden helder te krijgen. Door die achtergrondinformatie, kon ik bepaalde passages veel beter plaatsen. Zo wist ik van tevoren dat de hoofdpersonage Anna ziek was en dat ze niet trouwde uit liefde, maar om verzekerd te zijn van een respectvol einde. Hierdoor begreep ik haar gedrag beter.
Midden in het feest
Wat deze voorstelling extra bijzonder maakte, was dat het publiek letterlijk gast was op het feest. We konden meedansen en Anna kwam ons persoonlijk een hand schudden. Dit zorgde voor een prachtige en interactieve start van de voorstelling.
De kracht van livemuziek en film
De livemuziek was prachtig! Het was fantastisch dat de muzikanten onderdeel uitmaakten van de voorstelling. De prachtige muziek nam me helemaal mee en deed me meedeinen met het verhaal. Daarnaast zorgden filmbeelden ervoor dat de expressie op de gezichten van de spelers perfect werd uitvergroot en benadrukt.
Conclusie  ‘Feest’ is een intens familiedrama waarin universele thema’s als liefde, jaloezie, identiteit, zelfbeschikking en oude spanningen centraal staan. Dit maakt het een enorm herkenbaar verhaal: de getoonde dynamiek en conflicten kunnen in elk willekeurig gezin, op wat voor manier dan ook, voorkomen. Of het nu gaat om één specifiek conflict of een stapeling van problemen. Ieder mens en iedere familie geeft uiteindelijk een heel eigen draai aan hun persoonlijke worstelingen. Het is juist die menselijke herkenbaarheid die van ‘ Feest’ een voorstelling maakt die je raakt en aan het denken zet. 

Mattie: Inderdaad, wat een Feest! Het beeld wat ik van een opera had is volledig omvergeblazen. Geen amper begrijpelijke Italiaanse of Duitse teksten. Geen statische choreografie. Geen historisch uitziende kostuums. Geen zware klassieke orkestrale muziek. Geen verre afstand tussen toneelvloer en publiek. De enige ervaring die ik had was de Nederlandstalige Phantom of the Opera. Maar is een feitelijk een musical. Wat een verrassend contrast was Scandi-thriller-opera Feest. De boventiteling op een scherm boven het podium.
De close-up van de gezichten geprojecteerd op het ‘scherm-gordijn’, wat een geniale vondst en absolute verrijking van de beleving.
De film aan de overzijde was eerder storend. De shots van Amersfoort leidde af en voegde niets toe. De inleiding vooraf was behulpzaam, maar ging voor mij te snel (‘afgeraffeld’). De stamboom met de korte beschrijving van de spelers/rollen had graag vooraf gehad. Overall was het verhaal redelijk te volgen en sommige thema’s waren herkenbaar neergezet zoals: Jaloezie, Schijnvertoning, Langs elkaar heen leven, Het ongemak om een relatie verborgen te houden, Elkaar eigenlijk niet kennen, Onbegrip, Het gevoel van niet gezien of erkend worden, Homofiele relatie,  Huwelijk moeder met jongere man die haar zoon had kunnen zijn, Onvervulde verlangens, Drastische keuzes maken als de waarheid naar boven bovenkomt, Verborgen eenzaamheid en Spanningsveld of je überhaupt ergens recht op hebt (als familielid, als mede-drijvende kracht) Minder herkenbaar en amper uitgesproken was de onbaatzuchtige zorgzaamheid van Ben richting Anna. En dat leidde tot enkele van de bovenstaande thema’s. De handelingen van de gehele cast en crew waren integraal opgenomen in de dynamische uitvoering van het Feest. Niet alleen de spelers, maar ook het orkestje, het koor en de cameravrouw bewogen zich op het podium, zonder de verhaallijn te verstoren, sterker nog, het was ondersteunend.  Het wisselen van het decor  was geen onderbreking maar voelde als een natuurlijk onderdeel van het optreden. Het voelde als een doorlopende voorstelling waarbij mijn aandacht steeds aanwezig bleef en niet even wegzakte. In mijn beleving was er geen achtergrond-decor waarvóór de scenes werden opgevoerd. De toeschouwers zaten op twee tegenover elkaar staande tribunes. De ruimtes aan de zijkanten van het podium werden als verlengstuk gebruikt in plaats van begrenzing. Het geheel gaf een gevoel van openheid, alsof ikzelf deelnemer was. De ‘samenzang’ van het orkestje, het koor en de spelers was totaal anders dan ik me had voorgesteld. Moderne muzikale ritmes droegen enorm bij aan de sfeer die werd neergezet. Iedereen had wel een hoofd- of bijrol.  Al met al heb ik genoten van mijn kennismaking met een moderne opera. Voor mij was het meer een ervaring dan het bijwonen. In plaats van hier als toeschouwer stil en daar als uitvoerenden drukte, zat ik midden in het geheel. Geen zij daar en ik hier. Ik voelde amper onderscheid. Het voelde als een WIJ.

Sieto: De eerste voorstelling van het nieuwe seizoen. Een nieuwe samenstelling met nieuwe voorstellingen. De aftrap was in de Veerensmederij. Thuisbasis van Holland Opera. Vooraf aan de voorstelling was er een inleiding van Niek Idelenburg, de componist, en Joke Hoolboom de libretto schrijfster en regisseur. Hierin werd de achtergrond verteld van het verhaal en de personages voorgesteld. Wat mij bij is gebleven is dat de componist vertelde dat veel componisten een handtekening in de muziek zetten. Dit is bijvoorbeeld een naam omgezet in noten. Niek had dit gedaan met zijn geboortedatum. Het verhaal ging over de familie Den Doolaerd. Een bekende familie met verschillende restaurants. Er waren door de jaren heen wat perikelen over de opvolging. De oudste zoon van de oprichter voelde zich meerdere malen gepasseerd. Zijn schoonzus Anna was de huidige eigenaar en had jaren in New York gezeten en kwam nu terug naar het familiehuis. Hier werd een feest voor haar georganiseerd De voorstelling begon met een welkomdans. De gasten van het feest, het publiek, stonden in het decor klaar om feestelijk Anna te ontvangen. Een leuk element om zo het publiek te betrekken. Het podium was midden in de zaal. Het publiek zat links en rechts van  een podium. Bij de ingang van de zaal hing een doek waar later livebeelden op vertoond werden van de voorstelling een leuke toevoeging. Later werd het doek weggehaald zodat het podium 2x zo groot werd. Het publiek had daar iets minder zicht, maar de belangrijkste scènes waren op het hoofdgedeelte. Wat de familie niet weet is dat Anna ziek is en eigenlijk thuis komt om te sterven. Vooraf vertelde de schrijfster dat dit het hoofdidee was van het stuk. In haar familie had zij te maken gehad met euthanasie en dat had veel verdeeldheid in de familie veroorzaakt. Naar  mijn inzien kwam dit er niet geheel uit. Het werd overschaduwd door de verschillende onderliggende verhalen. Elk familielid had tegenstrijdige belangen. Het gaat wat ver om dit geheel uit te leggen hier. Zonder de inleiding waren een aantal dingen moeilijk te snappen. Hoewel opera niet mijn ding is was ik erg verrast. De muziek was mooi en de stemmen waren goed. De een beter dan de andere. Met name Emma (Fee Suzanne de Ruiter) dochter van Anna sprong er uit. Ook was het vocaal ensemble was sterk. Samen met het orkest waren ze een toevoeging. Ik heb een mooie voorstelling gehad. 

Salihanur: Ik vond Feest een interessante voorstelling en ik denk dat er zeker potentie in zat. Toch begon het voor mij meteen erg dramatisch en bleef dat eigenlijk de hele voorstelling zo. Daardoor vond ik het soms wat langdradig. Ook het voorprogramma vond ik best lang. Het hielp wel om de voorstelling beter te begrijpen, maar van mij had het wat korter gemogen. Wat ik wel echt heel sterk vond was de muziek. Die paste goed bij de sfeer en gaf de voorstelling veel kracht. Ook het live filmen tijdens de voorstelling en de beelden vervolgens op de doeken laten zien, vond ik heel bijzonder. Dat maakte het stuk voor mij veel sterker en interessanter om naar te kijken. Toen dit onderdeel stopte, merkte ik eigenlijk meteen dat ik het miste. Het voelde alsof er daarna iets ontbrak. Ik vond Feest zeker bijzonder om te zien. Er zaten voor mij echt mooie en creatieve elementen in, vooral de muziek en de combinatie van theater met livebeelden. Tegelijkertijd had ik het gevoel dat er nog meer uit de voorstelling gehaald had kunnen worden.

 

En als toetje nog een recensie van oudlid Rebecca, zij bezocht de voorstelling Feest op 10 september:

Zin had ik erin, de voorstelling “Feest!” Door Holland Opera in de toffe Veerensmederij. De foto op het affiche had Tim Burton- vibes, beetje gothic en macaber. Zo heb ik het graag! En ik moest denken aan de fenomenale film “Festen” van Lars von Trier. Genoeg om me op te verheugen! De start was voor mij een beetje rommelig, was blauw nou met of zonder dansen? Nouja, het zal wel. Met de startdans werd de Leafing Lady binnengehaald, met haar partner. Die vervolgens 50 minuten stil zou zijn, maar daarover later meer. De piraten speelden hun violen en cello in kunstig gemaakte kostuums. Maar eh piraten? Het is me niet duidelijk geworden wat dat nou betekende. Het verhaal ontvouwt zich, zwager/kapitein moet plaats maken voor teruggekeerde schoonzus die rechtmatige eigenaar is van het bedrijf. Zoon en schoondochter laveren tussen (schoon-))moeder en oom. Waarbij zij on een vreselijk geheim heeft: de vriend van zijn moeder is zijn ex-geliefde! Dan komt de avontuurlijke dochter terug van actievoeren. Meteen schuurt het hokje waarin ze wordt geplaatst. In de ruimte zijn aan weerszijden tribunes geplaatst, zodat er een grote dansvloer in het midden ontstaat. Aan de ene kant zijn grote schermen geplaatst waar beelden voorbijkomen van het familiebedrijf, een chic restaurant in Amersfoort. Daarboven, in de uitbouw van de tweede verdieping, speelt nog een piraat slagwerk en toetsen. Gaaf beeld zo in de industriële bouw. De andere kant van de dansvloer is afgeschermd met een groot doek. De spelers worden gefilmd terwijl ze aan de lange feestdis zitten en de beelden worden op het doek vertoond. maar dan, als alles uit elkaar valt, verdwijnen de glamourbeelden, de doeken verdijnen en de dinersetting wordt naar de ruimte erachter gerold. Prachtig gebruik van de ruimte! De mislukte oom/kapitein zit gedurende de rest van het stuk mineurig aan die tafel te somberen. Het koor zingt geweldig mooi, wat een adembenemend mooie stemmen zitten er tussen! Ook de hoofdpersoon kan me zeker boeien, al helemaal met haar IJslandse lied. De enige die de stille achterstand niet waar kan maken is de nieuwe vriend. In een eerdere productie kwam hij beter uit de verf, jammer! Het verhaal verloopt voorspelbaar en drie kwartier te lang sluit het af. Ik ben wat teleurgesteld, er zijn echt mooie en goede elementen. Maar het langzame tempo en de onevenwichtige kwaliteit van de spelers maken het tot een net niet bevredigende ervaring. En daar kan de mooie locatie weinig aan veranderen.